Spijt

Een naam die niet meer past

Namen zijn het klassieke voorbeeld van tattoospijt, en tegelijk het meest dankbare werk om weg te halen: weinig oppervlak, meestal zwart, vaak in een lettertype met dunne lijnen.

Waarom juist namen

Een naam is een belofte in inkt. Zolang de relatie duurt, is dat een sieraad; daarna wordt het een mededeling aan iedereen die het ziet. Anders dan bij een afbeelding valt er weinig te interpreteren, en dat maakt de behoefte om er iets aan te doen groot.

Namen van kinderen en ouders blijven meestal staan. Wat wel voorkomt, is dat er een schrijffout in zit, dat de datum niet klopt of dat het lettertype na jaren lelijk vindt.

Drie manieren om het op te lossen

1. Weghalen. Bij een naam gaat het meestal om een klein oppervlak. Zwarte inkt reageert het beste op de laser, dus dit is vaak het kortste traject.
2. Ombouwen. Een artiest maakt van de letters iets anders: een motief, een vlak of nieuwe tekst. Dat lukt alleen als de bestaande lijnen ruimte laten.
3. Eerst vervagen, dan ombouwen. De tussenweg. Een paar sessies halen genoeg pigment weg zodat het nieuwe werk niet zwaar en donker hoeft te zijn. Zie vervagen.

Wat het lastig maakt

• Sierletters met dikke schaduwen bevatten meer pigment dan ze lijken te bevatten.
• Wit ingezette highlights kunnen onder de laser donker verkleuren. Zie kleur en laser.
• Een eerdere cover-up over de naam heen betekent twee lagen inkt, en dus een langer traject.

Wie wil weten hoeveel sessies realistisch zijn, vindt de factoren bij aantal sessies.