Verhaal
Waarom de eerste tattoo zelden de laatste is
Wie een eerste tattoo laat zetten, denkt zelden aan de tweede. Toch bepaalt die eerste keuze hoeveel ruimte er later overblijft.
Het losse begin
De eerste tattoo staat meestal op zichzelf: een motief op de onderarm, de schouder of het scheenbeen, zonder plan voor wat eromheen komt. Wie het daarbij laat, heeft geen probleem. Wie doorgaat, merkt dat losse stukken zich slecht laten verbinden. Verschillende stijlen, formaten en zwartingen naast elkaar oogt eerder als een verzameling dan als een geheel.
Wat dat met spijt te maken heeft
Een groot deel van de spijt gaat niet over het werk zelf maar over de plek die het inneemt. De tattoo staat precies waar later een groter stuk had moeten komen, of het formaat past niet bij wat er daarna bij kwam. Dat is een van de redenen waarom vervagen zo vaak de oplossing is: niet omdat het werk slecht is, maar omdat het in de weg zit. Zie vervagen.
Wat vooraf helpt
- Bedenk of het bij een blijft. Zo niet, kies dan een plek die zich laat uitbreiden.
- Kies een stijl die zich houdt. Zie stijlen.
- Zet niets impulsief op een plek die altijd zichtbaar is. Zie plaatsing.
- Laat de betekenis van een motief natrekken als het uit een andere cultuur komt. Zie symboliek.
Wie al verder is en vastloopt, vindt de routes bij opties.